مُهر نهادن به قلب
دین و فطرت// یک اشتباه دیگر در فهم قرآن کریم تاريخ انتشار: ۱۵ آبان ۱۳۹۲ Tavsiye Et Yazdır

مُهر نهادن به قلب

خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَهٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِیمٌ

خدا دلها و گوشهای آنان را دیگرگون ساخته  و بر چشمهای آنها پرده افکنده شده، و عذاب بزرگی در انتظار آنها است. (سوره بقره ۲/۷)

این قبیل آیات نشان دهندۀ عاقبت بد اعمال بد می باشد. خراب شدن انسان مانند خرابی طبیعت است. ساختار جدید درگوش و قلب، پرده افکنده شدن به چشمها، مانند زنگ زدن آهن، خشک شدن درختان، و بهار شدن آیینه ها است. چونکه خداوند متعال در قرآن راجع به فطرت توضیح داده  می فرماید:

 

 
 

فَأَقِمْ وَجْهَکَ لِلدِّینِ حَنِیفًا فِطْرَهَ اللَّهِ الَّتِی فَطَرَ النَّاسَ عَلَیْهَا لَا تَبْدِیلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ وَلَکِنَّ أَکْثَرَ النَّاسِ لَا یَعْلَمُونَ

 روی خود را متوجه آئین خالص پروردگار کن این فطرتی است که خداوند انسانها را بر آن آفریده دگرگونی در آفرینش خدا نیست این است دین و آئین محکم و استوار ولی اکثر مردم نمی‏دانند. (سوره روم ۳۰/۳۰)

فطرت، نشان دهندۀ پایۀ خلقت، و نحوۀ آفرینش آن می باشد. آسمانها، زمین، انسانها و حیوانات، گیاهان یعنی همه مخلوقات براین اساس شکل گرفته و کار می کند. کسانی که از قرآن پیروی می کنند بر این اساس زندگی می کنند، و از آسمان و زمین به بهترین نحو بهرمند می شوند. و بعد اگر به بهشت بروند از نعمتهای بی پایان الهی بهرمند می شوند.

چون قرآن فطرت را بیان می کند، پس اگر کسی مخالف آن عمل کند، مخالف واقعیت عمل کرده و دچار نا تعادلی می شود. خراب شدن از خود انسان نشأت می گیرد. چیزی که او را به این سمت سوق می دهد، منافع، توقعات و یا هوس و تقلید است. اگر از این امور نادرست اجتناب  نکند، مانند آهن زنگ می زند و شکل تازه ای می گیرد. خداوند چنین می فرماید:

کَلَّا بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِم مَّا کَانُوا یَکْسِبُونَ

نه نه چنین نیست که آنها خیال می‏کنند، بلکه اعمالشان چون زنگاری بر دلهایشان نشسته! (سوره مطففین ۸۳/۱۴)

انسان از انجام اعمال نادرست ابتدا ناراحت شده، ولی با تکرار آن برایش عادی می شود و از آن لذت می برد. برای مثال، کسی که برای اولین بار سیگار می کشد سرفه کرده و دهانش بد مزه می شود. بار دوم اناخواسته می کشد. برای بار سوم، این کار برایش عادی شده و از آن لذت می برد. دروغگو هم این طور است. ابتدا که دروغ میگوید ناراحت می شود، ولی بعد برایش به صورت امر عادی می شود.

مرکز اصلی کنترل انسان، قلب می باشد. عقل کارهای درست را تشخیص می دهد. و قلب، منافع، توقعات و هوس و تقلیدها را  قبول کرده و یا رد می کند. چونکه عمل به تصمیمات عقل آسان نیست،  خیلی ا ز اوقات باید برای آن تقاص داد. کسی که نمی خواهد تقاص پس دهد، خیلی از کارهای که به نظرش درست است  اما  راحت نیست  را انجام می دهد. انحراف هم از اینجا شروع می شود. از اینجا به بعد چشم برخی چیزها را ندیده و گوش برخی چیزها را نمی شنود.  اعمال درستی که درتمام جهان به عنوان اعمال درست شناخته شده جای خود را به آن اعمالی که  از نظر شخص خاص درست می باشد،  می دهد  و دنیای جدیدی بوجود می آید. و در آن دنیای جدیدی که برای خود ساخته آرمان های خاص  می یابد. خداوند چنین می فرماید:

 أَفَرَأَیْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ وَأَضَلَّهُ اللَّهُ عَلَى عِلْمٍ وَخَتَمَ عَلَى سَمْعِهِ وَقَلْبِهِ وَجَعَلَ عَلَى بَصَرِهِ غِشَاوَهً فَمَن یَهْدِیهِ مِن بَعْدِ اللَّهِ أَفَلَا تَذَکَّرُونَ 

  آیا دیدی کسی را که معبود خود را هوای نفس خویش قرار داده ؟ و خداوند او را با آگاهی (بر اینکه شایسته هدایت نیست) گمراه ساخته، و به گوش و قلبش آنها رَد به جا گذاشته و شل دیگری داده، و بر چشمش پرده‏ای افکنده، با اینحال چه کسی می‏تواند غیر از خدا او را هدایت کند؟ عق خود را به کار نمی برید؟! (سوره جاثیه ۴۵/۲۳)

ماندن اثر در  قلب و گوش و پرده افکندن به چشمها، نشان دهندۀ شکلی جدید است و آیۀ هفت سوره بقره این موضوع را توضیح می دهد:

مَن کَفَرَ بِاللّهِ مِن بَعْدِ إیمَانِهِ إِلاَّ مَنْ أُکْرِهَ وَقَلْبُهُ مُطْمَئِنٌّ بِالإِیمَانِ وَلَکِن مَّن شَرَحَ بِالْکُفْرِ صَدْرًا فَعَلَیْهِمْ غَضَبٌ مِّنَ اللّهِ وَلَهُمْ عَذَابٌ عَظِیمٌ ذَلِکَ بِأَنَّهُمُ اسْتَحَبُّواْ الْحَیَاهَ الْدُّنْیَا عَلَى الآخِرَهِ وَأَنَّ اللّهَ لاَ یَهْدِی الْقَوْمَ الْکَافِرِینَ أُولَئِکَ الَّذِینَ طَبَعَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهِمْ وَسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ وَأُولَئِکَ هُمُ الْغَافِلُونَ

 کسانی که بعد از ایمان کافر شوند – به جز آنها که تحت فشار واقع شده‏اند در حالی که قلبشان آرام با ایمان است – آری آنها که سینه خود را برای پذیرش کفر گشوده‏اند غضب خدا بر آنها است و عذاب عظیمی در انتظارشان! این بخاطر آنست که زندگی دنیا را بر آخرت ترجیح دادند، و خداوند افراد بی ایمان و لجوج را هدایت نمی‏کند. آنها کسانی هستند که خدا (بر اثر فزونی گناه) بر قلب و گوش و چشمانشان اثر جا گذاشته است. آنها در دنیای ساختگی خودشان زندگی کنند.(سوره نحل ۱۶/۱۰۶-۱۰۸)

(الختم) و (الطبع) که در این قبیل آیات گفته شده، هم به معنی "مُهر" و هم به معنی "رَد گذاشتن" و همچنین " رَدی را که به جای گذاشتهای را تعریف کنی" می باشد. در بسیاری از ترجمه ها به عنوان مُهر ترجمه شده است. آیه هفت سوره بقره را اینگونه معنی می کنند:

"خدا بر دلها و گوشهای آنان مهر نهاده، و بر چشمهای آنها پرده افکنده"

به نظر ما این گونه معنی دادن به آن با یک پارچگی قرآن منافات دارد. اگر خداوند دلها و گوشهایشان را مُهر کرده و بر چشمان کافران پرده بیافکند، آنگاه دیگر کاری از انسان ساخته نیست. در این شرایط مجازات کردن آنها ناحقی می شود. در صورتی که خداوند نا حقی نمی کند. خداوند چنین می فرماید:

فَلَمَّا زَاغُوا أَزَاغَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ وَاللَّهُ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الْفَاسِقِینَ

 هنگامی که آنها از حق منحرف شدند خداوند قلوبشان را منحرف ساخت، و خدا فاسقان را هدایت نمی‏کند. (سوره صف ۶۱/۵)

از این قبیل آیات آنچه که به دست می آید این است که بر اثر عادات بد زندگی افراد تبدیل به یک زندگی بد خواهد شد (که انگار کل ساختار بدنی آنان دچار دیگرگونی می شود). در این دنیا ساختن و تخریب شدن در کنار هم قرار دارد.

 

 

 

 

 

Facebook'ta PaylaşTwitter'da Paylaş

ابراز نظر  
نظر خود را درباره اين مطلب بيان کنيد *
 

شوهد 197 مرة/مرات