آیا کسی می تواند از قلب دیگران آگاه باشد؟
دین و فطرت// پرسش و پاسخ// پیامبران در قرآن// مباحث علمی تاريخ انتشار: ۲۰ اردیبهشت ۱۳۹۷ Tavsiye Et Yazdır

استاد، آیا کسی می تواند از قلب دیگران آگاه باشد؟

(پاسخ از آیدین ملایم)

هیچ کسی نمی تواند از آن چه در قلب دیگری هست با خبر باشد حتی فرشتگان و پیامبران.  آنکه دلها را می داند و از غیب باخبر هست فقط خداوند عالم می باشد. خدای متعال در آیه ۶۵ سوره نمل می فرماید:

قُلْ لَا یَعْلَمُ مَنْ فِی السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَیْبَ إِلَّا اللَّهُ وَمَا یَشْعُرُونَ أَیَّانَ یُبْعَثُونَ

“بگو هر که در آسمانها و زمین است جز خدا غیب را نمى ‏شناسند و نمى‏ دانند کى برانگیخته خواهند شد”

اما بعضی طریقتها، که شما نیک می دانید کدامند،  مدعی هستند که حضرت پیامبر (ص) آنچه در دل انسانها بود می دانست. متاسفانه بسیاری از طریقت ها مانند شیعه در این فکر هستند و می گویند که ائمه و مشایخ آنها قلوب مریدهای خویش را می دانند و می توانند در باره آینده خبر دهند. مثلا اهل طریقت می گوید هنگامی که مرید می خوابد و در حین خواب به کدام طرف حرکت بکند شیخ از آن حرکت نیز باخبر است. اگر به نماز شب برنخیزد آن را نیز شیخ می داند. اهل تشیع نیز ائمه را فوق بشر حساب می کنند، در کتابهای خود مانند بحار الانوار و دیگر نوشته اند “علی و اولادش از فاطمه، بشری مثل دیگران نیستند آنان فوق البشر هستند”. یعنی با تقدیس آنها را در زمره بشر حساب نمی کنند. می گویند: ائمه آنچه در زمین و آسمانها جریان می کند با خبرند. آنچه در آینده جریان خواهد کرد و در گذشته رخ داده است می دانند. و ائمه شاهد همه چیز هستند.

توجه کنید،  شاهد بر همه چیز صفت خداست که آنها به امامان نسبت می دهند. حتی مدعی هستند که ائمه می دانند کی و کجا وفات خواهند کرد. از جمله در اینجا می توانیم نام امام حسین (ع) را ذکر کنیم. آنها می گویند “امام حسین خودش می دانست در کجا شهید خواهد شد. و او عمدا به کربلا رفت که شهید شود. و او باین خاطر شهید شد که امت آینده از او الگو بگیرند”.

البته قصد  ما با این توضیح  آن نیست که به مقام امام حسین (ع) خلل بیاوریم، ما تایید می نماییم که آن حضرت مجاهد بزرگ و شهید بود. اما باید حقیقت را به زبان آورد که حسین (ع) باین خاطر  شهید نشد که در تاریخ بماند و الگو باشد، بلکه با ظالم زمان خود مبارزه می کرد و در این راه به شهادت رسید. ما هم باید مثل او باشیم و همواره با ظالمان مبارزه نماییم و عدالت را برقرار کنیم. ولی نه اینگونه که قران را به کنار بگذاریم و از انسانها نمونه بگیریم.  اگر به آیه ۹ سوره احقاف نگاه کنیم خواهیم دید که پیامبر (ص) اینچنین می گوید:

وَمَا أَدْرِی مَا یُفْعَلُ بِی وَلَا بِکُمْ

“و نمى‏ دانم با من و با شما چه معامله‏ اى خواهد شد”

و در جای دیگر قران کریم خدای متعال می فرماید:

مَا تَدْرِی نَفْسٌ مَاذَا تَکْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِی نَفْسٌ بِأَیِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ

و کسى نمى‏ داند فردا چه به دست مى ‏آورد و کسى نمى‏ داند در کدامین سرزمین مى‏ میرد در حقیقت ‏خداست [که] داناى آگاه است. (لقمان ۳۴)

بله، رسول الله (ص) می فرماید ” انا بکم نذیر  و بشیر” من برای شما  بعنوان یک تذکر  و بشارت دهنده آمدم. ” و انا بشر مثلکم” من مانند شما بشر هستم.

خلاصه کلام این که تقدیس انسانها و به تغییر قوانین الهی منجر می شود. بی شک ما اعمال و کارهای خوب انسانها را الگو و نمونه خواهیم گرفت و آن خوبیها را در زندگیمان تطبیق خواهیم کرد ولی به آنها الوهییت نخواهیم داد. مثل طریقتها و اهل تشیع که آن چننین می کنند. علاوه براین بر ما مردم خوب نمونه و الگو اما مردم بد  نیزعبرت هست.

Facebook'ta PaylaşTwitter'da Paylaş

ابراز نظر  
نظر خود را درباره اين مطلب بيان کنيد *
 

شوهد 315 مرة/مرات