اصول مربوط به شاهدان و شهادت در قرآن، همچنین برای ایجاد تعادل میان جرم و مجازات وضع شدهاند. کسی که به دروغگویی شناخته شود، از آن پس بهعنوان شاهد عینی نزد مرجع قضایی پذیرفته نمیشود. این برای هر فردی ریسک بسیار بزرگی است؛ زیرا به معنای لکهای دائمی بر اعتبار و آبروی اوست. ازاینرو، افراد دستکم برای حفظ حیثیت و اعتبار خود نیز ناگزیر خواهند بود که راستگو باشند.
در شریعت الهی، ثروتمند و فقیر، اشراف و افراد عادی همگی بهطور برابر و عادلانه مورد قضاوت قرار میگیرند. حتی حاکمان و زمامداران نیز باید در برابر قانون خداوند تسلیم باشند تا بتوان بدون هیچ ملاحظهای درباره آنان داوری کرد:
«ای کسانی که ایمان آوردهاید! همواره برپادارندگان عدالت باشید و برای خدا گواهی دهید، هرچند این گواهی به زیان خودتان یا پدر و مادر و خویشاوندان نزدیکتان باشد. اگر آن شخص ثروتمند باشد یا فقیر، خداوند نسبت به هر دوی آنان سزاوارتر است. پس از هوسهای خود پیروی نکنید تا از عدالت منحرف نشوید. و اگر حقیقت را تحریف کنید یا از ادای شهادت روی برگردانید، بدانید که خداوند به آنچه انجام میدهید کاملاً آگاه است.»
( سوره نساء، آیه ۱۳۵)
«ای کسانی که ایمان آوردهاید! همواره برای خدا به عدالت قیام کنید و به حق گواهی دهید. مبادا دشمنی با گروهی شما را بر آن دارد که از عدالت منحرف شوید. عدالت را رعایت کنید که آن به پرهیزگاری نزدیکتر است. و از خدا پروا کنید؛ بیگمان خداوند به آنچه انجام میدهید آگاه است.»
( سوره مائده، آیه ۸)
