پرسش:
بهتازگی مشغول به کار شدهام. مجرد هستم و با پدر و مادرم در یک خانه زندگی میکنم. با توجه به اینکه اکنون درآمد مستقلی دارم، چه میزان از حقوق و درآمد خود را باید برای تأمین مخارج خانه و خانواده اختصاص دهم؟
پاسخ:
فرزندی که به سن بلوغ و رشد عقلی رسیده و همراه پدر و مادر خود زندگی میکند، باید نیازها و شرایط معیشتی آنان را در نظر داشته باشد و در حد توان خویش، در تأمین هزینههای زندگی و برآوردن نیازهایشان مشارکت کند.
چنانچه پدر و مادر از نظر مالی در وضعیت مناسبی باشند و به درآمد فرزند خود نیازی نداشته باشند و چیزی نیز از او مطالبه نکنند، باز هم شایسته نیست که فرزند صرفاً به فکر آسایش و منافع شخصی خویش باشد و بار زندگی را بر دوش آنان بگذارد. بلکه سزاوار است با احساس مسئولیت و نیکوکاری، بکوشد بخشی از مسئولیتهای خانواده را بر عهده گیرد و از زحمات و دشواریهای پدر و مادر بکاهد.
البته اگر برای آینده خود برنامه ریزی میکنید و قصد دارید بخشی از درآمدتان را پسانداز کنید، این کار نیز امری پسندیده و عاقلانه است؛ اما نباید در این میان، حق پدر و مادر و مسئولیت اخلاقی و دینی خود را در قبال آنان از یاد ببرید. بنابراین، شایسته است با در نظر گرفتن میزان درآمد، هزینههای جاری خانه و نیازهای اعضای خانواده، مبلغی متناسب با توان مالی خود را به تأمین مخارج زندگی اختصاص دهید.
خداوند متعال در قرآن کریم، پس از فرمان به یکتاپرستی و پرستش خویش، به نیکی و احسان در حق پدر و مادر سفارش میفرماید:
“و پروردگارت فرمان داده است که جز او را نپرستید و به پدر و مادر نیکی کنید. هرگاه یکی از آن دو یا هر دوی آنان نزد تو به سن پیری رسیدند، حتی به آنان اُف مگو و بر سرشان فریاد مزن، بلکه با آنان سخنی نیکو و شایسته بر زبان آور. و از روی مهر و فروتنی، بالهای تواضع خویش را در برابرشان فرود آور و بگو: پروردگارا! همانگونه که آنان مرا در کودکی پرورش دادند، تو نیز آنان را مشمول رحمت خویش قرار ده”
(سوره اسراء ۲۳ و ۲۴)
این آیات شریفه به روشنی جایگاه والای پدر و مادر و اهمیت نیکی، مهربانی و فروتنی در برابر آنان را بیان میکند. بنابراین، فرزند شایسته کسی نیست که تنها در دوران کودکی از محبت و حمایت والدین بهرهمند شود، بلکه باید در دوران بزرگسالی نیز قدردان زحمات آنان باشد و تا آنجا که در توان دارد، در آسایش و آرامش زندگیشان بکوشد.
پس میزان مشارکت در هزینههای خانه را نمیتوان برای همه افراد یکسان تعیین کرد؛ بلکه باید با توجه به درآمد فرزند، نیازهای خانواده و شرایط اقتصادی آنان مشخص شود. آنچه اهمیت دارد، رعایت انصاف، ادای مسئولیت و نیکی به پدر و مادر است.




