دين وفطرت
مؤمن نباید از رحمت خداوند مأیوس شود

مؤمن نباید از رحمت خداوند مأیوس شود

مؤمن نباید از رحمت خداوند مأیوس شود

برای احساس کردن خداوند متعال باید معرفت در باره او را کسب کرد و منبع این معرفت قرآن کریم است. بعد از کسب معرفت الهی مؤمن امیدوار به زندگی خواهد شد. خداوند می فرماید:

وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ [1]

و هنگامي كه بندگان من از تو درباره من سؤ ال كنند بگو) من نزديكم! دعاي دعا كننده را به هنگامي كه مرا مي‏خواند پاسخ مي‏گويم، پس آنها بايد دعوت مرا بپذيرند و به من ايمان بياورند تا راه يابند

بعضا ما بندگان از خداوند دوری می کنیم، و الا پروردگارمان که نزدیک است و راه حل را پیش ما می گذارد:

وَاذْكُر رَّبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالآصَالِ وَلاَ تَكُن مِّنَ الْغَافِلِينَ [2]

پروردگارت را در دل خود از روي تضرع و خوف و آهسته و آرام، صبحگاهان و شامگاهان ياد كن! و از غافلان مباش!

ناامیدی و یاس از بزرگترین گناهان محسوب می شود. برخی بعد از مرتکب شدن به گناه سریع نا امید می شوند و می پندارند که دیگر توفیقی ندارند. خداوند می فرماید:

وَاسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ [3]

از پروردگار خود آمرزش بطلبيد و به سوي او باز گرديد كه پروردگارم مهربان و دوستدار است.

أَلَمْ يَعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ هُوَ يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبَادِهِ وَيَأْخُذُ الصَّدَقَاتِ وَأَنَّ اللّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ [4]

آيا ندانسته‏اند كه خداوند است كه توبه بندگانش و نيز صدقات را مى‏پذيرد، و اينكه خداوند توبه‏پذير مهربان است‏

از این که زیاد گناه کرده ایم مأیوس نباشیم:  

غَافِرِ الذَّنبِ وَقَابِلِ التَّوْبِ شَدِيدِ الْعِقَابِ ذِي الطَّوْلِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ إِلَيْهِ الْمَصِيرُ[5]

بگو: اي بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده‏ايد! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همه گناهان را مي‏آمرزد

 در جای دیگر می فرماید:

وَالَّذِينَ إِذَا فَعَلُواْ فَاحِشَةً أَوْ ظَلَمُواْ أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُواْ اللّهَ فَاسْتَغْفَرُواْ لِذُنُوبِهِمْ وَمَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ وَلَمْ يُصِرُّواْ عَلَى مَا فَعَلُواْ وَهُمْ يَعْلَمُونَ[6]

و آنها كه وقتي مرتكب عمل زشتي شوند، يا به خود ستم كنند به ياد خدا مي‏افتند، و براي گناهان خود طلب آمرزش مي‏كنند – و كيست جز خدا كه گناهان را ببخشد؟ – و بر گناه، اصرار نمي‏ورزند، با اينكه مي‏دانند

در مقابل این همه مهربانی خداوند باید شاکر باشیم:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا *وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا*هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا* تَحِيَّتُهُمْ يَوْمَ يَلْقَوْنَهُ سَلَامٌ وَأَعَدَّ لَهُمْ أَجْرًا كَرِيمًا [7]

 

اي كساني كه ايمان آورده‏ايد خدا را بسيار ياد كنيد* و صبح و شام او را به پاكى بستاييداو كسى است كه خود و فرشتگانش شما را یاری می کند، تا سرانجام شما را از تاريكيها به سوى روشنايى برآورد، و او در حق مؤمنان مهربان است‏*درود [خاص‏] آنان در روزى كه به لقاى او نايل شوند، سلام است، و او براى ايشان پاداشى ارجمند آماده ساخته است‏

بله، پروردگار ما بسیار مهربان است و کسی که به او ایمان آورده نباید مأیوس از رحمت او باشد!

 

 


[1]  بقره 186؛

[2]  اعراف 205؛

[3]  هود 90؛

[4]  توبه 104؛

[5]  زمر 53؛

[6]  آل عمران 135؛

[7]  احزاب 43 و 44؛

ما را در فضای مجازی دنبال کنید