۱۱- سورهٔ هود
در مکه نازل شده است. ۱۲۳ آیه است.
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ
الر كِتَابٌ أُحْكِمَتْ آيَاتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكِيمٍ خَبِيرٍ ﴿۱﴾
۱- الف، لام، راء، این (قرآن) کتابی است که محکم و سربسته/دربرگیرندهٔ حکم شده آیات آن سپس به گستردگی روشن شده از نزد [خداوند]حکیم و آگاه.
أَلَّا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنَّنِي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ وَبَشِيرٌ ﴿۲﴾
۲- این که نپرستید جز خداوند را، بیگمان من شما را از سوی او هشدار دهنده ام و مژده دهنده.
وَأَنِ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُوا إِلَيْهِ يُمَتِّعْكُمْ مَتَاعًا حَسَنًا إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى وَيُؤْتِ كُلَّ ذِي فَضْلٍ فَضْلَهُ وَإِنْ تَوَلَّوْا فَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ كَبِيرٍ ﴿۳﴾
۳- و این که آمرزش خواهید از پروردگارتان سپس توبه کنید/بازگردید به سوی او که بهره مندتان سازد/برخوردارتان کند به بهره ای/برخورداری نیکو تا هنگام سررسید نامزد شده، و [پاداش] بدهد هر شایستهٔ فضل/افزونی و بخششی فضل/بخشش اورا؛ و اگر سربپیچید/روی بگردانید پس بیگمان من میترسم بر شما از عذاب روزی بزرگ.
إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ﴿۴﴾
۴- به سوی خداوند است بازگشت شما، و او بــر هــر چیزی تواناست/اندازه گذار است.
أَلَا إِنَّهُمْ يَثْنُونَ صُدُورَهُمْ لِيَسْتَخْفُوا مِنْهُ أَلَا حِينَ يَسْتَغْشُونَ ثِيَابَهُمْ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ إِنَّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ﴿۵﴾
۵- آگاه باشید/بدانید که بیگمان آنان دو تاه میکنند سینههای خود را تا پنهان شوند از آن (خدا)؛ آگاه باشید/بدانید که همان گاهی که بر سر میکشند جامههای شان را [تا خود را پنهان کنند]، میداند خداوند آن چه را پنهان دارند و آنچه را آشکار میکنند، بیگمان که او داناست به راز [درون] سینه ها.
وَمَا مِنْ دَابَّةٍ فِي الْأَرْضِ إِلَّا عَلَى اللَّهِ رِزْقُهَا وَيَعْلَمُ مُسْتَقَرَّهَا وَمُسْتَوْدَعَهَا كُلٌّ فِي كِتَابٍ مُبِينٍ ﴿۶﴾
۶- و نیست هیچ جنبنده ای در زمین مگر آن که بر خداوند است روزی او و او میداند جای ماندگاری/جایگیرندگی او را (رحم مادر/پشت پدر/روی زمین) و جای نگهداری/سپرده شدن او را(پشت پدر/زمین/گور) همه در کتابی/نوشته ای روشن هست.
وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ وَكَانَ عَرْشُهُ عَلَى الْمَاءِ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا وَلَئِنْ قُلْتَ إِنَّكُمْ مَبْعُوثُونَ مِنْ بَعْدِ الْمَوْتِ لَيَقُولَنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا إِنْ هَذَا إِلَّا سِحْرٌ مُبِينٌ ﴿۷﴾
۷- و اوست همانی که آفرید آسمانها و زمین را در شش روز (شش دوره) و بود عرش او بر آب؛ تا بیازماید شما را که کدام یک نیکوترید در کردار. و اگر بگویی بیگمان شما بر انگیخته شدگانید از پس مرگ؛ همانا گویند آنان که کفر ورزیدند: نیست این مگر جادویی آشکار/آشکار کننده.
وَلَئِنْ أَخَّرْنَا عَنْهُمُ الْعَذَابَ إِلَى أُمَّةٍ مَعْدُودَةٍ لَيَقُولُنَّ مَا يَحْبِسُهُ أَلَا يَوْمَ يَأْتِيهِمْ لَيْسَ مَصْرُوفًا عَنْهُمْ وَحَاقَ بِهِمْ مَا كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ ﴿۸﴾
۸- و اگر بازپس افکنیم از آنها عذاب را تا چند گاهی/ تا روزگاری شمارش شده؛ همانا خواهند گفت: چه چیزی باز دارد آن را؟! آگاه باشند/باشید، روزی که [عذاب] فرا رسد بر آنان؛ بازداشته شدنی نیست از آنان و فراخواهد گرفت آنان را آنچه بدان ریشخند میکردند.
