پرسش:
گاهی به تماشای فیلم‌های مستهجن و شهوت‌انگیز می‌پردازم. می‌دانم که این کار از نظر دینی و اخلاقی نادرست است، اما با وجود آگاهی از ناپسند بودن آن، نمی‌توانم این عادت را ترک کنم. برای رهایی از این رفتار چه باید بکنم؟ از دیدگاه اسلام، ارتکاب چنین عملی چه پیامدهایی دارد و راه توبه و بازگشت به سوی خداوند چیست؟
پاسخ:
تماشای فیلم‌های مستهجن و صحنه‌های تحریک‌کنندهٔ شهوت، با تعالیم الهی و موازین اخلاغی اسلام سازگار نیست و می‌تواند زمینه ساز تضعیف ایمان، خدشه‌دار شدن عفت و پاکدامنی، و آسیب دیدن روابط خانوادگی و اجتماعی انسان شود. چنین رفتارهایی ممکن است به‌تدریج حریم‌های اخلاقی و معنوی انسان را کم‌رنگ سازند و او را از مسیر بندگی و تقوای الهی دور کنند. ازاین‌رو، مسلمان باید از هرگونه نگاه حرام و رفتاری که شهوت را از راه نامشروع برمی‌انگیزد، پرهیز کند و در حفظ پاکی چشم، دل و رفتار خویش بکوشد.
خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید:
قُلْ لِلْمُؤْمِنِينَ يَغُضُّوا مِنْ أَبْصَارِهِمْ وَيَحْفَظُوا فُرُوجَهُمْ ذَلِكَ أَزْكَى لَهُمْ إِنَّ اللَّهَ خَبِيرٌ بِمَا يَصْنَعُونَ
“به مردان باایمان بگو دیدگان خود را فروگیرند و پاکدامنی خویش را حفظ کنند. این برای آنان پاکیزه‌تر است. بی‌تردید، خداوند به آنچه انجام می‌دهند، آگاه است.” (سورهٔ نور، آیهٔ ۳۰)
این آیهٔ شریفه، مؤمنان را به فروگرفتن چشم از نگاه‌های حرام و پاسداری از عفت و پاکدامنی فرمان می‌دهد. از این رهنمود قرآنی درمی‌یابیم که حفظ چشم، یکی از راه‌های اساسی صیانت از پاکی دل و جلوگیری از لغزش‌های اخلاقی و رفتاری است.
همچنین پیامبر اکرم (ص) می‌فرمایند:
“زنای چشم، نگاه کردن است”
(صحیح بخاری، کتاب الاستئذان، حدیث ۱۲)
مقصود از این بیان نبوی آن است که نگاه حرام می‌تواند از زمینه‌ها و مقدمات انحراف جنسی باشد؛ هرچند نگاه حرام به‌خودی‌خود با زنای اصطلاحی یکسان نیست. بنابراین، انسان مؤمن باید مراقب نگاه خویش باشد و از هر آنچه او را به سوی گناه سوق می‌دهد، دوری کند.
با توجه به این آیهٔ قرآن و حدیث نبوی، تماشای صحنه‌های مستهجن و شهوت‌انگیز، خواه از طریق فیلم و تصویر باشد و خواه با مشاهدهٔ مستقیم، در صورتی که متضمن نگاه حرام باشد، از نظر شرعی جایز نیست. مجازی بودن تصویر یا ضبط‌شده بودن صحنه، به‌خودی‌خود موجب حلال شدن نگاه حرام نمی‌شود.
اما کسی که به این رفتار گرفتار شده و در ترک آن با دشواری روبه رو است، نباید از رحمت گستردهٔ خداوند ناامید شود. شایسته است با صدق نیت، توبهٔ نصوح به درگاه پروردگار آورد، از گناه دست بکشد و عزم خویش را بر بازنگشتن به آن جزم کند. همچنین باید اسباب و زمینه‌های این عادت را بشناسد، از محرک‌ها و دسترسی‌های غیرضروری دوری جوید، اوقات خود را با عبادت، مطالعه، ورزش و فعالیت‌های سودمند پر کند و در صورت تکرار لغزش، به‌جای تسلیم شدن در برابر ناامیدی، بار دیگر به سوی خداوند بازگردد و برای اصلاح خویش بکوشد.
خداوند متعال توبه‌کنندگان را دوست دارد و درهای رحمت خویش را به روی بندگان بازگشته به سوی خود نمی‌بندد. ازاین‌رو، مؤمن باید میان خوف از گناه و امید به آمرزش الهی تعادل برقرار سازد؛ از یک سو، گناه را کوچک نشمارد و از سوی دیگر، هرگز از رحمت پروردگار مأیوس نگردد. راه رهایی، در توبهٔ صادقانه، مجاهدت با نفس، مراقبت از چشم و دل و پایداری در مسیر تقوا و بندگی خداوند متعال است.
