پرسش: آیا جایز است با نامزدم دست در دست شوم یا او را ببوسم؟
پاسخ:
دست در دست شدن، بوسیدن، در آغوش گرفتن و هرگونه تماس جسمانی و صمیمیت شهوانی با شخصی که هنوز با او پیوند زناشویی نبستهاید، جایز نیست؛ زیرا چنین رفتارهایی از جمله اموری هستند که انسان را بهتدریج به سوی روابط نامشروع و ارتکاب گناه سوق میدهند. در آموزههای اسلامی، تنها خودِ گناه ممنوع نیست، بلکه راهها و زمینههایی نیز که ممکن است انسان را به آن نزدیک سازند، مورد نهی قرار گرفتهاند.
خداوند متعال در قرآن کریم، دربارهٔ برخی از محرمات، تنها به نهی از ارتکاب آنها بسنده نمیفرماید، بلکه با تعبیر «به آن نزدیک نشوید»، انسان را از هرگونه رفتار، مقدمه و زمینهای که ممکن است به ارتکاب آن گناه بینجامد، برحذر میدارد. زنا یکی از همین موارد است:
“و به زنا نزدیک نشوید؛ چراکه آن کاری بسیار زشت و راهی بس ناپسند است.” (سورهٔ اسراء، آیهٔ ۳۲)
تعبیر «به زنا نزدیک نشوید» بیانگر آن است که مؤمن باید نهتنها از ارتکاب زنا، بلکه از رفتارهایی که ممکن است زمینهساز آن شوند نیز دوری کند. ازاینرو، تماس جسمانی، بوسیدن، در آغوش گرفتن و دیگر رفتارهای صمیمانه با نامحرم، نمیتوانند صرفاً به دلیل وجود علاقه و محبت میان دو نفر، مجاز شمرده شوند.
باید توجه داشت که نامزدی، بهخودیخود، موجب حلال شدن روابط میان زن و مرد نمیشود. تا زمانی که عقد ازدواج شرعی میان آن دو جاری نشده باشد، هر یک همچنان برای دیگری نامحرم به شمار میرود و احکام مربوط به ارتباط با نامحرم دربارهٔ آنان برقرار است. بنابراین، حتی اگر دو نفر قصد ازدواج با یکدیگر را داشته باشند و از نظر عاطفی به هم علاقهمند باشند، این علاقه و قصد ازدواج، مجوزی برای برقراری تماس جسمانی و صمیمیتهای ممنوع شرعی نخواهد بود.
اسلام با تأکید بر عفت، پاکدامنی و رعایت حدود الهی، میخواهد روابط عاطفی و خانوادگی انسانها بر پایهٔ پاکی، احترام و مسئولیتپذیری شکل بگیرد. ازاینرو، شایسته است نامزدها تا پیش از جاری شدن عقد ازدواج، حدود شرعی را رعایت کنند و محبت و علاقهٔ خود را در چارچوبی ابراز دارند که با فرمانهای الهی سازگار باشد.
در حقیقت، پایبندی به این حدود نه به معنای نادیده گرفتن محبت و علاقهٔ انسانی است و نه نشانهٔ بیمهری؛ بلکه بیانگر احترام به فرمان خداوند و پاسداری از پاکی رابطهای است که قرار است در آینده بر پایهٔ پیمان مقدس ازدواج استوار شود.




