فتاوی

اعلانات

گوشت قربانی را چگونه توزیع کنیم؟

آیا تقسیم قربانی به سه قسمت از شروط قربانی است؟  گوشت قربانی را چگونه توزیع کنیم؟

 

هر شخصی که قربانی می‌کند می‌تواند گوشت قربانی را   هم خودش بخورد و  به خانواده اش بدهد. علاوه بر این می تواند آن را به دوستان و خویشاوندان  و اشخاص فقیر اکرام نماید.  خدای متعال در این مورد می فرماید:

وَالْبُدْنَ جَعَلْنَاهَا لَکُمْ مِنْ شَعَائِرِ اللَّهِ لَکُمْ فِیهَا خَیْرٌ فَاذْکُرُوا اسْمَ اللَّهِ عَلَیْهَا صَوَافَّ فَإِذَا وَجَبَتْ جُنُوبُهَا فَکُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْقَانِعَ وَالْمُعْتَرَّ کَذَلِکَ سَخَّرْنَاهَا لَکُمْ لَعَلَّکُمْ تَشْکُرُونَ ( حیوانات  فربه را براى شما از  شعایر خدا قرار دادیم در آنها براى شما خیر است پس نام خدا را بر آنها در حالى که برپاى ایستاده‏ اند ببرید و چون به پهلو درغلتیدند از آنها بخورید و به تنگدست و به بینوا بخورانید این گونه آنها را براى شما رام کردیم امید که شکرگزار باشید) .( حج ۳۶)

طیق این آیه شریفه افضل آن است که گوشت قربانی به سه قسمت تقسیم نموده، قسمتی  برای خودش نگه داشته و یک سوم آن را به دوستان و خیشاوندان فقیر داده و یک سوم آن را به فقراء صدقه نمودن مستحب می باشد.

اما اگر شخص قربانی کننده، خانواده‌ای پر جمعیت داشته باشد، در این صورت می ‌تواند یک کم از  گوشت را صدقه بدهد و بقیه اش را  در منزل خود برای مصرف اهل خانواده‌اش صرف کند. از طرف دیگر آنان هم برای این که فلسفه و هدف تشریع قربانی  تحقق یابد می توانند از همان گوشتی که زخیره کرده اند کمی به محتاجان اکرام کنند.

چرا در ایام حج حاجیان در مکه قربانی می کنند؟

 

یکی از مناسک حج  قربانی کردن است که باید این عمل در مکه (منی) انجام شود. یعنی  قوانین و احکام اسلام این است که بر حاجیان واجب است در روز عید قربان در سرزمین منی قربانی کنند

قرآن مجید در این زمینه می‌ فرماید:

“وَأَذِّنْ فِی النَّاسِ بِالْحَجِّ یَأْتُوکَ رِجَالًا وَعَلَى کُلِّ ضَامِرٍ یَأْتِینَ مِنْ کُلِّ فَجٍّ عَمِیقٍ. لِیَشْهَدُوا مَنَافِعَ لَهُمْ وَیَذْکُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِی أَیَّامٍ مَعْلُومَاتٍ عَلَى مَا رَزَقَهُمْ مِنْ بَهِیمَهِ الْأَنْعَامِ فَکُلُوا مِنْهَا وَأَطْعِمُوا الْبَائِسَ الْفَقِیرَ”

(و در میان مردم براى [اداى] حج بانگ برآور تا [زایران] پیاده و [سوار] بر هر شتر لاغرى که از هر راه دورى مى ‏آیند به سوى تو روى آورند.

تا (در آنجا) بر سر منافع خود حضور یابند و نام خدا را در ایامی معین یاد کنند که آنها را از حیوانات بهائم روزی داده است. پس از آن تناول کرده و فقیران بیچاره را نیز (از قربانیها) طعام دهید)      حج ۲۷-۲۸

ولی اگر کسی قدرت بر قربانی نداشته باشد به این معنی که نه گوسفند دارد و نه پولش را که بخرد یا از راه دیگری تهیه نماید از این عبادت (قربانی) مسوول نیستند.

 

چرا در میان علماء اختلاف وجود دارد؟

آیا وقتی قران را تنها منبع نقلی دانستیم،در آن صورت ممکن است باز در میان علماء بر سر مسئله ای اختلاف پیدا شود؟ و آیا این اختلاف اشکال ندارد؟

اگر علما قرآن را به عنوان منبع شریعت در عمل قبول کنند و محور اصلی در استفتأت قرآن باشد، اختلافاتی که به وجود آمد را با حکمت، طوری که پیامبر (ص) آموخته بود حل کنند، خطرناک نخواهد شد. بر عکس خلال مباحث علمی حقیقت یافت می شود.

و نیز اگر دانشمندان دین  قرآن کریم  را به عنوان منبع شریعت در عمل قبول کنند هیچ وقت در اصول و ضروریات و کلیات، اختلاف نظر نخواهند دید، اختلاف در پاره ای از مطالب فرعی و جزئی است که زیانی به جامعه مسلمین و دین نمی رساند.

توجه کنید حتی در امور پزشکی نیز گاهی بین دو متخصص اختلاف نظر پیدا می شود یکی جراحی را تجویز می کند یکی دارو .واختلاف دیدگاه همیشه بوده و خواهد بود

معنی “کن فیکون” چیست؟

قرآن کریم در آیات متعددى تعبیر به “کن فیکون” دارد که همان آیات را به خدمت شما تقدیم می کنیم:

“إِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا یَقُولُ لَهُ کُن فَیَکُونُ” چون به کارى فرمان دهد فقط به آن مى‏ گوید باش، پس مى‏ باشد  (آل عمران/۴۷)

“إِنَّمَا قَوْلُنَا لِشَیْءٍ إِذَا أَرَدْنَاهُ أَن نَّقُولَ لَهُ کُن فَیَکُونُ”  ما وقتى چیزى را اراده کنیم همین قدر به آن مى‏ گوییم باش و موجود مى ‏شود  (نحل/۴۰)

إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئًا أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ”  چون به چیزى اراده فرماید کارش این بس که مى‏ گوید باش و موجود مى ‏شود   (یس/۸۲)

“إِنَّ مَثَلَ عِیسَى عِنْدَ اللَّهِ کَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَابٍ ثُمَّ قَالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ”

در واقع مثل عیسى نزد خدا همچون مثل  آدم است  او را از خاک آفرید سپس بدو گفت باش پس وجود یافت (آل‏عمران، ۵۹)

“وَیَوْمَ یَقُولُ کُن فَیَکُون” و هر گاه که مى‏ گوید باش و موجود شود (انعام، ۷۳)

به آیات فوق توجه کرده می بینیم  که بعد از فعل امر(“کن) فعل مضارع (یکون) می آید و فعل مضارع فعلی است که بر  شروع  انجام کار در زمان حال دلالت دارد. یعنی خداوند عالم اگر به چیزی اراده فرماید  در ایجاد آن‏ نیازمند  چیز دیگرى نیست،  فقط  می گوید باش و آن چیز شروع به آفریده شدن می کند.

 ولی متاسفانه در بسیاری از ترجمه و تفاسیر قران کریم این آیات را به این معنی ترجمه کرده و ادعا نمودند که   “فیکون” در این معنی است که در حال  و در همان لحظه موجود می شود. البته اشتباه است.  چون  در آیات  مذکوربعد از  “کن” فعل “کان”  ذکر نشده “فیکون” فعل مضارع آمده است.

تذکر این نکته نیز لازم است که اگر خداوند برای آفریدن  امر بدهد مثلا اراده کند که انسان ۹ ماه در رحم مادرش بماند،  مگر خدا نمی توانست کودک را در یک لحظه  و فورا خلق کند؟

 این در آن معنی نیست که خدا برای آفریدن به زمان نیاز دارد و او نمی تواند در یک لحظه او را خلق کند. بلکه خدا با این  قوانین خلقت به انسان صبر و استقامت را می آموزد.

به عبارت دیگر  خداوند اراده اش نافذ مطلق است و هیچ مانعی برای آن نیست و همه اسباب در خدمت اراده اوست و هر گاه چیزی را بخواهد و اراده کند و حکم نماید، فقط کافی است امر به ایجاد کند تا بدون شک و قطعاً واقع شود.

یک خواهش از زایران وبسایت دین وفطرت

خانمها وآقایان  زایران وب سایت دین وفطرت مایان من حیث اعضای شورای فتاوای وقف سلیمانیه به رهبری پروفیسور عبد العزیز بایندیر به خواطر خدمت بیشتر برای شما عزیزان   منتظر هرگونه سوال نقد وپیشنهادات شما هستم میتوانید  هرگونه پیشنهاد نقد واعتراض تانرا در  تعلیق مقالات وفتواها نوشته بکنید همچنان  میتوانید از ین جا http://www.dinwefetrat.com/?page_id=1523

هر گونه سوال تانرا برای مایان ارسال بکنید ان شاء الله  به ا سرعترین وقت به سوال شما مطابق به آیات قران کریم وسنت صحیحه جواب داده خواهیم شد..

قرآن تنها مصدر شریعت است

“شما ما را به پیروی از قران تشویق میکنید و این کار شایسته ای است، ولی در جواب کسانی که می گویند   “همه چیز که در قرآن نیامده، مثل تعداد رکعات نماز و یا نحوه اقامه آن  ”  چه جوابی دارید؟”

قرآن و سنت یک منبع شریعت است و این اقتضا می کند که بین این دوتا توافق کامل باشد. ما آن سنتی که به این شرط جواب می دهد را می پذیریم. فرق ما از دیگران این است که سنت را مصدر دوم مصدر مستقل شریعت نمی دانیم.

در مورد نماز نیز قرآن کریم اصل وجوب نمازهای پنج گانه و اوقات آنها را بیان کرده اما جزئیات دیگر مثل تعداد رکعات نماز را بر عهده پیامبر(ص) نهاده است، و پیامبر (ص) آن را بیان کرده اند.

 احادیث متواتر راجع به تعداد رکعات به دست رسید که در آن بین مسلمین اختلافی وجود ندارد. وقتی می گوییم قرآن تنها مصدر شریعت است، منظورمان این است که سنت – فقط تفسیر حکیمانه آن است، لذا خود پیامبر (ص) هم فرمود “روایاتی که رسیده باید با قرآن سنجیده شود، آن چه مطابقت با قرآن دارد را بایدعمل کرد و اگر نه باید به دیوار زد “